|
| Bron: Onze Vechtstreek 23-11-2007 |
|
Verleden nu pas met elkaar gedeeld Na vijftig jaar terug op Goudestein Door Ria Poot Het is in de Vechtstreek alom bekend dat Goudestein het gemeentehuis van Maarssen is. Wat niet iedereen weet, is dat er in de jaren vijftig een rijksinternaat voor meisjes was gevestigd. De bewoonsters hadden allemaal een ‘verleden’. |
Na 50 jaar zien de meisjes van het internaat Goudestein elkaar terug: “We mochten vroeger nóóit op de trappen komen!”
1956 De meisjes van het internaat in de tuin van Goudestein. |
Voor sommigen was het internaat een plek om tot rust te komen, voor anderen was het een vreselijke tijd. Vorige week donderdag brachten vijftien vrouwen voor ’t eerst in vijftig jaar weer een bezoek aan Goudestein. In 1961 werd Goudestein het gemeentehuis van Maarssen. Voor die tijd woonden er meisjes die - voor onze moderne begrippen - uit probleemgezinnen kwamen. Ze hadden bijvoorbeeld gescheiden ouders, een vader die dronk, ouders met een oorlogsverleden of ze waren zonder hun ouders vanuit Indonesië naar Nederland gerepatrieerd. Niet iedereen heeft prettige herinneringen aan de tijd op Goudestein. Dat bleek, toen een vrijwilligster van het Drogisterijmuseum in de zomer van 2001 in gesprek raakte met een nogal geëmotioneerde mevrouw. De vrouw vertelde dat haar dochter binnenkort ging trouwen op Goudestein. Ze had in de jaren vijftig op het meisjesinternaat gezeten en de herinneringen aan die tijd maakten heel veel emoties bij haar los. Omdat ze bang was dat het haar op de trouwdag van haar dochter allemaal te veel zou worden, kwam ze met haar man naar Goudestein om de confrontatie met zichzelf en haar verleden aan te gaan. De vrijwilligster van toen is inmiddels verslaggeefster bij Onze Vechtstreek. Ze was vorige week aanwezig bij de reünie van de vrouwen van het meisjesinternaat Goudestein. De verslaggeefster herinnerde zich de ontmoeting van zes jaar geleden en vertelde het aan Diny Sueters, de organisator van de reünie. “Maar dat is mijn verhaal”, reageerde een verraste Sueters. “Ik ben die moeder die het er toen zo moeilijk mee had”.
Het deed Diny Sueters zes jaar geleden enorm goed dat ze terug was gegaan naar haar verleden op Goudestein. Ze is er sindsdien heel erg mee bezig. Haar kinderen gaven haar de tip om eens op de website: schoolbank.nl te zoeken naar oude klasgenoten. Ze vond er eentje en kreeg meteen een hele lange brief. Samen kwamen de vrouwen op het idee om via het radioprogramma ’Adres onbekend’ nog meer klasgenoten te zoeken. “De programmamakers belden meteen op”, vertelt Sueters. “Veertien dagen later zaten we in de uitzending.” Na de uitzending had ze vijf ‘meiden’ gevonden. Na veel zoeken op internet en oproepjes in diverse tijdschriften vond ze totaal negentien ‘meiden’ terug. Diny Sueters vroeg aan de gemeente Maarssen of ze op Goudestein langs mocht komen met een stel vroegere bewoonsters van het internaat. |
|
BORSTEL MET VIM
Vorige week donderdag zagen vijftien vrouwen elkaar na vijftig jaar terug. Niet iedereen werd meteen herkend. Na een kopje koffie en een welkomstwoord, kregen de vrouwen een rondleiding door hun voormalige internaat. Op weg naar de zolderetage begonnen de herinneringen en de verhalen los te komen. “Oh, ja die trap….die moesten we altijd in de was zetten”, weet één van de vrouwen nog. Op zolder wijzen ze elkaar plaats aan waar de chambrettes waren waarin ze sliepen. “En daar waren de wasbakken”, wijst iemand. Een uit Indonesië afkomstige vrouw vertelt: “Ik was in Indië niet gewend om thuis wat in de huishouding te doen. Wij hadden huispersoneel. Hier moesten mijn zus en ik op onze knietjes de marmeren vloer van de eetzaal (de huidige trouwzaal - R.P.) boenen met een borstel met Vim.”
|
KAKELEND KIPPENHOK
De herinnering aan de tijd op het internaat was niet voor iedereen zo traumatisch als voor Diny Sueters. “De directrice juffrouw Swan, had van af de eerst dag de pik op me”, weet ze nog. Eén van de andere vrouwen vond haar verblijf in het internaat juist een verademing. “We hadden allemaal een ‘verleden’, maar daar werd niet over gepraat op Goudestein”, zegt ze. ”Hier kon ik even mezelf zijn.” Twee dagen na de reünie heeft de verslaggeefster van Onze Vechtstreek een telefoongesprek met Diny Sueters. “Ik ben zo blij dat ik dit georganiseerd heb”, is de reactie van Sueters. “Niemand wist waarom een ander op Goudestein was, dat hebben we nu pas met elkaar gedeeld. We waren de hele dag net een kakelend kippenhok. De meiden vonden het allemaal geweldig. Ik ben nog lang niet uitgepraat met iedereen en zou het zelf heel leuk vinden als we elk jaar een reünie gaan houden”. |
|
|
